Het hoge woord is eruit. Mijn contract wordt niet verlengd.
En tuurlijk, ik speelde zelf ook al met de gedachte om te stoppen. Om me volledig te gaan focussen op mijn eigen bedrijf: NicLau. Er zat alleen nog wel een klein dingetje in de weg. Angst.
Want hoe ga ik dit allemaal voor elkaar krijgen?
Klanten vinden, mijn inkomen regelen, mijn huur betalen. Allemaal van die mantra’s die door mijn hoofd gingen terwijl ik tegelijkertijd voelde: ik moet deze stap maken.
En toen werd de beslissing eigenlijk voor mij gemaakt. Mijn contract wordt niet verlengd.
Je zou denken: nou, lekker toch? Dan is die beslissing alvast genomen!
Maar eerlijk? Ik was van binnen toch teleurgesteld.
Ik voelde mijn zekerheden door mijn handen glippen. Oude angsten kwamen ineens weer om de hoek kijken. Hoe ga ik dit allemaal doen? Want ik weet hoe het is om met weinig geld rond te komen. Ik ken dat gevoel van rekenen, schuiven en hopen dat het allemaal nét past. En de angst om weer terug te vallen, die zit blijkbaar toch ergens opgeslagen.
Misschien was ik niet eens zozeer teleurgesteld over mijn contract. De beslissing om voor mezelf te beginnen had ik in mijn hoofd immers al genomen. Het was vooral het gevoel dat ik de controle kwijt was.
Mijn ego had het waarschijnlijk veel leuker gevonden als ik zelf de stekker eruit had getrokken. Zo van: nou, jongens, bedankt voor de gezelligheid, ik ga lekker mijn eigen ding doen. Punt.
Dat voelt toch anders. Dan heb je zelf de regie. Dan maak je zelf de keuze.
Maar ja, het leven had blijkbaar een andere planning.
En dan komen de rekeningen natuurlijk ook nog even langs
Want je zult altijd zien: op het moment dat je een spannende stap zet, komen er ineens rekeningen binnen die je even niet had ingecalculeerd.
En alsof het zo moet zijn, is er ook nog iets met je huisdier. Tegenwoordig lijkt een bezoekje aan de dierenarts soms wel een soort VIP-arrangement. Je weet niet precies waarvoor je allemaal betaalt, maar afrekenen moet je wel.
En daar schiet ik dan toch even in de stress.
Niet omdat ik het op dit moment niet kan betalen. Dat kan ik gelukkig wel. Maar omdat er meteen zo’n stemmetje begint te praten.
Hoe ga ik dit allemaal doen straks? Wat als er nog meer komt? Wat als ik geen klanten krijg? Wat als het niet lukt?
En voor ik het weet, ben ik in mijn hoofd alweer drie maanden verder en heb ik mezelf financieel bijna failliet gerekend, terwijl er in werkelijkheid nog helemaal niets aan de hand is.
Herkenbaar?
Ik weet wat ik wil. Ik wil ervoor gaan. Ik voel dat ik deze stap moet maken.
Maar dan…
Dan komt dat stemmetje weer. Dat stemmetje dat vraagt of ik wel verstandig bezig ben. Dat me eraan herinnert dat zekerheid ook best lekker is. Dat een vast inkomen, hoe weinig vrijheid het soms ook geeft, toch een bepaalde rust met zich meebrengt.
En ergens weet ik ook dat ik niet per se in de stress hóéf te schieten. Ik mag dit spannend vinden zonder meteen te denken dat het misgaat.
Alleen is dat in de praktijk soms makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik wil niet meer terug naar hoe het was
Wat ik steeds duidelijker voel, is dat ik op een andere manier wil werken.
Ik wil mijn eigen bedrijf opbouwen. Mijn eigen tijd indelen. Vrijheid voelen. Ruimte hebben om creatief te zijn en mijn ideeën uit te werken. Ik wil niet steeds mijn leven om een werksysteem heen hoeven bouwen, maar juist werk creëren dat past bij het leven dat ik wil leiden.
Dat is voor mij belangrijk geworden.
En natuurlijk kan ik mezelf best weer ergens anders in een werkomgeving plaatsen. Ik weet dat ik dat kan. Ik kan mezelf aanpassen, nieuwe dingen leren en mijn verantwoordelijkheid nemen.
Dat heb ik de afgelopen tijd ook wel bewezen. Ik werd bij mijn werk ineens in allerlei technische dingen meegenomen waarvan ik eerder dacht: hoe moet ik dit allemaal weten? Ik werd behoorlijk uit mijn comfortzone getrokken.
En achteraf kan ik daar ook om lachen. Ik heb nieuwe dingen geleerd, mooie gesprekken gevoerd en ontzettend veel gelachen en zottigheid meegemaakt.
Ik heb daar echt een leuke tijd gehad.
Maar ik merk ook dat ik mezelf inmiddels goed genoeg ken om te weten dat ik waarschijnlijk weer tegen hetzelfde aan ga lopen. Ik kan me aanpassen, maar uiteindelijk wil ik mijn werk op mijn eigen manier invullen, met mensen die bij mij passen en met ruimte voor mijn eigen ideeën.
Ik wil niet steeds opnieuw beginnen in een omgeving waarvan ik diep vanbinnen al weet dat die niet helemaal aansluit bij wat ik zoek.
Ik wil iets opbouwen dat van mij is.
En dan gebeurt er nog iets onverwachts
Terwijl ik bezig ben met het verwerken van mijn vertrek, merk ik ook hoeveel waardering er is.
Collega’s die het oprecht jammer vinden dat ik wegga. Mensen van wie ik het misschien niet had verwacht, die laten merken dat ze mijn aanwezigheid gaan missen.
En dat doet me toch iets.
Het verbaast me ook een beetje. Blijkbaar laat je meer achter dan je zelf soms doorhebt.
Het geeft een goed gevoel om te merken dat je ertoe hebt gedaan. Dat er gelachen is, dat er verbinding is geweest en dat je voor sommige mensen echt iets hebt betekend.
Dat wil ik ook meenemen.
Want afscheid nemen betekent niet dat iets niet goed is geweest. Soms heb je een fijne tijd op een plek en ben je er toch aan toe om verder te gaan.
Misschien kijk je op een gegeven moment naar elkaar en weet je allebei: we hebben elkaar iets gebracht, maar nu hebben we elkaar niet meer op dezelfde manier nodig.
En dan is het tijd voor een volgende stap.
Blijkbaar mag ik het ook spannend vinden
Ik denk dat ik ergens had gehoopt dat ik deze stap helemaal vanuit mijn eigen kracht zou zetten. Dat ik vol vertrouwen mijn baan zou opzeggen, mijn bedrijf zou starten en zonder twijfel mijn nieuwe leven tegemoet zou lopen.
Maar zo gaat het dus niet.
Ik kan heel goed weten wat ik wil en tegelijkertijd bang zijn om het vertrouwde los te laten.
Ik kan verlangen naar vrijheid en ondertussen piekeren over mijn huur.
Ik kan blij zijn dat er ruimte ontstaat voor NicLau en toch balen wanneer er onverwachte kosten op mijn pad komen.
Blijkbaar kunnen die dingen allemaal naast elkaar bestaan.
Misschien hoeft vertrouwen niet te betekenen dat je nergens meer bang voor bent. Misschien betekent het dat je die angst voelt, maar niet meteen besluit dat je daarom terug moet naar het oude.
Dat ik niet alles vandaag hoef op te lossen. Dat ik stap voor stap mag ontdekken hoe ik mijn bedrijf opbouw, hoe ik klanten aantrek en hoe ik mijn inkomen ga verdienen.
Ik hoef niet te doen alsof ik het allemaal al weet.
Ik hoef alleen eerlijk te zijn over wat ik wil en daar daadwerkelijk iets mee te gaan doen.
En nu?
Nu begint er een nieuwe fase.
Niet eentje waarin alle zekerheden ineens verdwenen zijn, maar wel eentje waarin ik opnieuw mag onderzoeken waarop ik mijn zekerheid wil bouwen.
Blijf ik vasthouden aan de zekerheid van een baan, terwijl ik weet dat ik meer vrijheid wil? Of durf ik mijn eigen bedrijf de ruimte te geven om te groeien, ook als ik nog niet precies weet hoe alles eruit gaat zien?
Ik kies voor NicLau.
Niet omdat ik geen angst meer heb. Niet omdat ik een waterdicht plan heb waarin iedere rekening en iedere klant al is ingecalculeerd.
Maar omdat ik voel dat ik dit wil proberen. Omdat ik mijn eigen ideeën niet langer op de achtergrond wil houden. Omdat ik wil ontdekken wat er mogelijk wordt als ik mijn energie stop in iets waar ik zelf achter sta.
En ja, ik zal vast nog vaker schrikken van een rekening. Ik zal vast dagen hebben waarop ik denk: waar ben ik aan begonnen?
Maar ik wil mezelf ook de kans geven om te ontdekken wat er gebeurt als ik niet bij iedere twijfel meteen terugga naar het vertrouwde.
Het hoge woord is eruit. Mijn contract wordt niet verlengd.
En hoewel ik het misschien liever zelf had aangekondigd, is de verandering nu in beweging gezet.
Ik weet nog niet precies hoe ik het allemaal voor elkaar ga krijgen. Maar ik weet inmiddels wel dat ik het op mijn eigen manier wil gaan proberen.
En misschien is dat voor nu genoeg.
Reactie plaatsen
Reacties