De laatste tijd ben ik nogal met mezelf bezig.
Niet omdat er iets mis met me is. Integendeel. Ik ben gewoon nieuwsgierig geworden naar wat er onder mijn eigen gedrag zit.
Ik ben mezelf vragen gaan stellen en kwam onderweg nog wat verrassingen tegen. Soms dacht ik: nou Nicky, die had je ook eerder mogen vertellen. 😉
En hoe meer ik keek, hoe interessanter het werd.
Ik ben jarenlang ontzettend goed geweest in aanpassen, regelen en doorgaan. Dat waren fases in mijn leven. Manieren waarop ik mezelf staande hield en deed wat op dat moment nodig was.
Daar hoef ik niets aan af te doen.
Maar ik merk dat ik niet meer automatisch vanuit diezelfde stand wil leven.
Ik wil weten waarop ik sta.
Mijn innerlijke fundament.
Niet zodat ik nooit meer wankel, maar zodat ik mezelf kan blijven dragen wanneer het leven iets anders voor me in petto heeft dan ik had bedacht.
Een van de belangrijkste dingen die ik heb ontdekt, is dat ik mijn gevoelens niet hoef te bestrijden en ze ook niet hoef uit te voeren.
Ik mag boos zijn zonder ruzie te maken. Iemand missen zonder terug te gaan. Verlangen zonder er meteen iets mee te doen.
Voelen mag. Kiezen doe ik zelf.
Dat geeft ruimte om naar mijn eigen reacties te kijken.
Waarom raakt dit me?
Waarom wil ik mezelf ineens uitleggen?
Waarom voel ik me verantwoordelijk?
En is dit eigenlijk wat er nú gebeurt, of kent mijn lijf dit verhaal al?
Dat vind ik fascinerend.
Nieuwe inzichten betekenen namelijk niet dat oude reflexen ineens verdwenen zijn. Soms duikt er eentje op en denk ik:
Ah. Jij weer.
Vroeger zou ik mezelf misschien afvragen wat er mis met me was.
Nu ben ik vooral benieuwd.
Wat probeert deze reactie me te vertellen?
En wil ik hier vandaag eigenlijk nog wel naar luisteren?
Dat is voor mij een groot verschil.
Ik hoef niet harder te worden. Ik hoef ook niet alles los te laten of overal tegenin te gaan.
Ik wil mezelf serieus nemen.
Ik wil groter leven
Ik wil niet langer mezelf kleiner maken om ergens bij te passen.
Ik wil ondernemen, leren, reizen, creëren, dansen, lachen en nieuwe dingen proberen.
Ik wil mensen om me heen die me inspireren, uitdagen en ook gewoon met me kunnen lachen.
En ik wil ruimte voor mezelf.
Voor mijn ideeën die soms alle kanten op schieten. Voor mijn nieuwsgierigheid. Voor mijn eigenaardigheden. Voor die kant van mij die af en toe denkt:
Ach, waarom ook niet?
Ik wil niet voortdurend bezig zijn met hoe ik overkom.
Ik wil ervaren hoe mijn leven voelt als ik het zelf steeds meer ga kiezen.
En dan is er NicLau
Misschien is het daarom helemaal geen toeval dat ik met NicLau ben begonnen.
Want opruimen gaat voor mij allang niet meer alleen over spullen.
Het gaat over ruimte maken en durven kijken naar wat er werkelijk is.
Past dit nog bij mijn leven?
Die vraag stel ik inmiddels ook aan mezelf.
Wat wil ik meenemen?
Wat mag ik achterlaten?
Waar wil ik ruimte voor maken?
Dat is voor mij de kern van NicLau.
Niet iemand vertellen hoe het moet. Niet bepalen wat weg moet.
Maar samen kijken naar wat er is en ontdekken wat nog klopt.
Want soms hoef je niet méér toe te voegen.
Soms moet je eerst ruimte maken.
Hier sta ik
Ik ben niet opnieuw begonnen.
Ik ben verder gegaan, maar wel met andere ogen.
Ik weet inmiddels dat ik niet alles hoef op te lossen, niet ieder gevoel hoef te volgen en niet iedere oude reflex hoef te geloven.
Ik hoef ook niet te weten hoe het hele plaatje eruitziet.
Ik wil stevig genoeg staan om het onderweg te ontdekken.
Dus als er een plank kraakt, kijk ik.
Als iets niet meer past, verander ik het.
En als er een deur opengaat die ik nog niet ken?
Dan kijk ik verdomme even wat erachter zit.
Want ik ben niet meer bezig met een versie van mezelf worden die alles aankan.
Ik bouw aan een vrouw die zichzelf niet meer verlaat.
Dat is mijn fundament.
En vanaf hier?
Ga ik bouwen.
Reactie plaatsen
Reacties